Vs. WIK h7 Dinsdag 24 februari in Groot-Ammers

Afgelopen dinsdagavond mochten de strijders van Heren 6 aantreden tegen de nummer 2 van de competitie: WIK h7. Een tegenstander die hoger staat, maar hé… zoals Arjen van de Heuvel vooraf al filosofisch stelde: “We hebben dus een kans.” En als Arjen het zegt, dan is het waar. Toch?

Voorbereiding: zeven man sterk (en één coach met charisma
 

Na de vorige wedstrijd waarin Erik halverwege geblesseerd uitviel en we een anderhalve set met vijf man hebben mogen ontdekken hoe groot een volleybalveld eigenlijk is hadden we dit keer versterking. Arjen van de Heuvel sloot aan, waardoor we met maar liefst zeven bloedgemotiveerde mannen aan de start verschenen. Luxe!

Erik nam dit keer plaats in de rol van coach. In de kleedkamer werden we door hem opgepept alsof we de Champions League-finale gingen spelen. Motivatie? Check. Zelfvertrouwen? Dubbelcheck. Realiteitszin? Die lieten we even in de tas.

Set 1 – De warming-up die 25 punten duurde (25-14)

We begonnen… stroef. Zeg maar gerust: alsof we nog in de auto zaten. WIK liep al snel uit en voordat wij goed en wel “hé” konden zeggen, stond er een comfortabele voorsprong op het bord.

Er waren lichtpuntjes: een paar sterke aanvallen, wat mooie punten. Maar het werd al snel duidelijk dat set 1 niet in ons script stond. Eindstand: 25-14.

We noemden het tactisch aftasten.

Set 2 – De Grote Wisseltruc (ook 25-15)

Tijd voor drastische maatregelen. De twee Jan-Willems wisselden van plek: Schild naar de bank, Korevaar naar het midden. Een meesterzet op papier.

Vol vertrouwen begonnen we aan set 2. Althans… dat dachten we.

Binnen no-time bleek dat WIK weinig onder de indruk was van onze strategische herschikking. De set krabbelde helaas richting bijna exact dezelfde eindstand als set 1: 25-15.

Conclusie: de wissel had effect. Alleen niet het gewenste.
 

Set 3 – “We hebben nog kans!” (25-22)

Zoals Arjen het zo mooi zei: “We hebben nog kans. Dan gaan we maar voor een 5-setter!” Kijk, dát is de mentaliteit.

Martien begon wat last te krijgen van zijn enkel. En omdat we geen “enkel” risico wilden nemen (ja, die grap moest gemaakt worden), mocht hij rust nemen op de bank.

En wat gebeurde er? We begonnen sterk! Er werd gevochten, gescoord, geroepen, gesprongen. Heel even… héél even… dachten we dat het spannend ging worden. Het publiek (oké, de drie mensen op de tribune) durfde weer te dromen.

Maar helaas. WIK trok aan het langste eind: 25-22.

De 5-setter bleef een prachtige illusie.

Set 4 – De Ereprijs (25-19)

Erik gaf ons nog één duidelijke missie mee:

“We gaan in ieder geval één set pakken.”

Met die gedachte stapten we het veld in. Helaas bleek al snel dat WIK niet van plan was cadeautjes uit te delen. Ze namen een voorsprong en hielden die vast.

We probeerden ons terug te knokken – en eerlijk is eerlijk, we kwamen dichterbij dan in de eerste twee sets – maar het mocht niet baten. 25-19.

Eindstand: 4-0 verlies.

Maar wel met karakter. En humor. Vooral humor.

Conclusie

We hebben twee weken om onze zonden te overdenken, videoanalyses te doen (lees: één keer kort bespreken in de kleedkamer) en ons op te laden voor de volgende wedstrijd.

📅 13 maart

⏰ 21:30

📍 In onze vertrouwde Wielewaal

We kunnen alle support gebruiken. Kom ons aanmoedigen, schreeuw ons naar minimaal één set winst of gewoon voor de gezelligheid.